ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ

 

 Έφτασα στη πόρτα ανάλαφρα πατώντας.

να' σαι εκεί μισογερμένος στη καρέκλα,

ανάμεσα στο λευκό της μοναξιάς,

να ατενίζεις το απέραντο γαλάζιο.

Το βλέμα σου πρόδιδε το ταξίδι του μυαλού

την ηρεμία της ψυχής στην απομόνωση.

Σε κοιτώ, σου χαμογελώ κι αναρωτιέμαι

Αναποφάσιστες κινήσεις σου χαλάνε τη στιγμή.

Ταράζεσαι και αμήχανα απολογείσαι.

Ξεκάθαρα δεν ξέρω αν σε συμπαθώ 

ή κάτι μέσα μου αρνήται σ' αυτό που μεταδίδεις.

Μετακινήσε κι αισθάνομαι τη μουσική σου!

την ακούω, την γεύομαι και χάνομαι σ' αυτή.

Και τότε επέλεξα να παίξω έγώ τη μουσική μου

να την ακούσεις κι εσύ, να την νιώσεις να την γευτείς.

Επικοινώνησες μαζί μου κι η μουσικές μας γίνανε μία.

Το άκουσμα της ασταθές, με ενδείξεις ταραχής κι αμφιβολίας.

Σταμάτησε στο θρόισμα των φύλλων.

Σταμάτησε στο τρίξιμο της πόρτας.

Η φωνή η γνώριμη, η παλιά, ξανάφερε το χθές στο σήμερα.

Και η μαγεία χάθηκε, και η αίσθηση της απόγνωσης μεγάλη.

Ανεκπλήρωτα πάθη μετέωρα ζητούν το καταλάγιασμα.

Στης λίμνης τα πράσινα νερά καθρεφτίστηκαν,

ένα τοπίο από μακριά γνώριμο, έγινε οικείο.

Ένα χάδι, λόγια που βρίσκουν αποδοχή.

Τάση για φυγή, για καινούργια αρχή και νέο τέλος.

 

Κλεμμένους στίχους από δω και από ‘κει
για σένα μάζεψα της Μεσογείου κόρη.
Αλασία ή Ασεμπί όπως κι αν κανείς σε πει
Κομμόροτσα σύ Κύπρος θα είσαι πάντα.
Απ΄ τον Κυπαρισσόβουνο ως τη Μεσαορία
με τον Πεδιαίο και το Γιαλιά
στην Πέτρα του Ρωμιού και στον Διάριζο
Τα κάλλη σου πλάνεψαν πολλούς, Δασόεσσα Νήσο.
Οι μουχτιτζήες παλιώνουν να βάλουν σιέρι
Σ’ αυτά που κρύβεις μέσα στο κορμί σου
Και τρόπους βρίσκουν δόλιους να σε πλανέψουν
Και να παιδέψουν την ψυχή σου.
Ναι! είσαι στο σταυροδρόμι των λαών
Εύρωστη, κοσμοπολίτικη και πόθος των πολλών
Της Αφροδίτης και του Άδωνη μάνα εσύ
Θα είσαι πάντα δυνατή

 Τι το ζητάς το όνειρο σαν δεν μπορείς να το στηρίξεις;

Τι τη ζητάς την αναγνώριση όταν δεν θες να κουραστείς;

Πως θα βρεις ευημερία όταν δεν θες να πολεμήσεις;

Πως να 'σαι ο πρώτος, απ' την αρχή αν δε ψηθείς;

Οι γέροντες γνωρίζανε που λέγαν αποφθέγματα.

Οι μάνες, κι οι πατεράδες μας, το όχι σαν μας λέγαν.

Μικρά παιδιά, μικρά πανιά, μεγάλα με φουρτούνες.

Μικρά μυαλά, στενά μυαλά, φτωχές κι οι εμπειρίες.

Της μάθησης, της θύμωσαν, της γύρισαν τη πλάτη,

μα και αυτή τους άφησε στα κρύα του λουτρού.

Στον τοίχο το κεφάλι τους νομίζεις το χτυπάνε;

το 'θκο μας μπάλα κάνανε και παίζουνε πινγκ πονγκ.

Εμείς το ανάθεμα πότε θα το φχηθούμε;

Και το δικό τους μέλημα πότε θα του ριχτούμε;

Πότε θα κάνει ξαστεριά τον ήλιο για να δούμε;

Μέσα στα χαρακόματα τον πόνο μας μετράμε.

Το πιάτο μας είναι μισερό κι η θράκα μας σβησμένη.

Ο πόνος, μας πάει σε γιατρό, που δε μας περιμένει.

Κι η κύφωση στη πλάτη μας όλο και μεγαλώνει.

 Μεθ' ημών η του θεού ευλογία

Μέσα στη δίνη του πόνου πιάστηκες

κι ορίστηκες την άκρη να βρεις.

Το δάκρυ τον πόνο στο στήθος δεν χαλάρωσε

κι ας έτρεξε στο δρόμο να χαθεί.

Και το μυαλό πως να μαζέψεις

σαν χάνεται ένα κομμάτι του εαυτού σου.

Μα μη  πλανηθείς πως έφταιξες

πως η αιτία του κακού εσύ υπήρξες

γιατί δεν είδες, δεν επρόλαβες, 

το σηκωμό της καταιγίδας να τον πνίξεις.

Μα κόρη, η γη γυρίζει,

και κει που στέκεσαι αύριο θα 'σαι.

Μη τάχα φταις και δι' αυτό;

Πως μάτια μου το ήλιο να σταματήσεις,

το φεγγάρι να κυνηγά για νά 'βρει;

Αυτό μπροστά στη μύτη του χάνεται

με οφθαλμαπάτη αχνή.

Ονειρέψου και κράτα τα όμορφα

στα μάτια σου και στη καρδιά.

Στέκεις στιγμές κι αναζητάς

μια κουβέντα, ένα αστείο, έναν καυγά,

κι η πίκρα σβήνει,

σαν το χαμόγελο στις άκρες των χειλιών σου ξεμυτά.

Και πέρνεις αναπνοή,

και φτιάχνεις ζωή,

και δυναμώνεις.

Το χάδι της λύτρωσης 

στου χρόνου το πέρασμα θα νιώσεις.

Έτσι είναι το θαύμα της ζωής, θα δεις.

Είναι οι ώρες ατελείωτες μέσα στους τέσσερις τοίχους.
Πολλοί αρέσκονται σ' αυτή τη κατάσταση αλλά εγώ , νεύρο.
Θέλω να κάνω πολλά αλλά δεν ξέρω πως.
Στην καρδιά μου  υπάρχει μια θλίψη για όλα αυτά που χάνονται σε μια στιγμή και κερδήθηκαν με πολλές θυσίες.
Κι ο κόσμος στο όνειρο.
Δεν υπάρχει σκέψη μόνο το εγώ, το τι θέλω, τι με συμφέρει, το τώρα.
Ξεχάσαμε να είμαστε άνθρωποι.
Ξεχάσαμε ότι είμαστε κοινωνικά όντα.
Ξεχάσαμε το "χέρι χέρι θα ανεβούμε το βουνό".
Ξεχάσαμε ότι υπάρχουμε χάρη στους " γέρους" μας.
Ξεχάσαμε να ζούμε.
Ρομπότ.
Και τώρα ακόμη χειρότερα.
Τώρα χάνουμε σιγά σιγά τις ελευθερίες μας.
Έλεγχος!
Έλεγχος για τα πάντα.
Άδεια να πάω στη δουλεια.
Άδεια να παω για ψώνια.
Άδεια να πάω το ζωντανό για ξελάφρωμα.
Άδεια για να βγω στον ήλιο, τη βροχή, το κρύο.
Άδεια για να δω τη μάνα μου, τη γερόντισσα που μένει μόνη στο χωριό.
Άδεια να προσκυνήσω αυτά που πιστεύω.
Κατοχή!
Φτώχεια πνευματική και σωματική και κοινωνική.
Μα πιο πολύ με πονάν τα νιάτα.
Δίχως μυαλό, δίχως γνώσεις, δίχως διορατικότητα, δίχως όνειρα και στόχους.
Μα είναι η μόνη ελπίδα μας.
Τα νιάτα αντιστέκονται παρ' όλη την αγνοία τους.
Έτσι για τον τσαμπουκά.
Έτσι γιατί γουστάρουν.
Γιατί τα νιάτα είναι αναρχικά.
Γιατί τα νιάτα δεν φοβούνται.
Χτυπούν τη λάμα κάθετα κι ο πόνος δεν τα αγγίζει.
Αν είσαι σοφός δεν τα μποδίζεις.
Μοιράζεσαι τη σοφία σου, τους τη χαρίζεις.
Μ' αυτήν παραστάτη βοηθό, πολλά μπορούν να κάνουν.
Σαν του θεού τη φώτιση που δίνεται μ' αγάπη, οπλίστε τα, φυλάξτε τα, δυναμώστε τα, ωθήστε τα.
Είναι, η αλήθεια που πονά αλλά σε κάνει πιο δυνατό.
Είναι, η αθωότητα που έχεις χάσει.
Είναι, η χαρά που έχεις ξεχάσει.
Είναι, το όνειρο που δεν έχεις εκπληρώσει.
Είναι, το όπλο που πια δεν μπορείς να κρατήσεις.

 Πέρασες μια ζώη περιμένοντας τη μοναδική εικόνα που αγάπησες
 στο κατώφλι της κάμαρης σου να προβάλλει.
Ένας γκρίζος κόσμος γεννήθηκε και ένας Πίτερ Παν μεγάλωσε μέσα σου,
κάνοντας σε να κρύβεσαι στη δική σου χώρα, ένα δώμα πέντε επί πέντε.
Και τι δώρα να δώσεις χωρίς τον κόσμο να γνωρίσεις?
Τι σκέψεις να μοιραστείς γνωρίζωντας μόνο τον πόνο της απώλειας?
Και ποια χαρά να μεταδώσεις με μόνη ευτυχία το χαμόγελο ενός βρέφους δανικού.
Κι όμως η φύση σου, γυναίκα, δίνει από μόνη της πολλά περισσότερα.
Το έχεις μέσα σου, δωσμένο από το θεό,
που πολλές φορές διώκεις όχι από μίσος αλλά από απόγνωση.
Σου ζητούνται πολλά, να δώσεις, να πεις, να απαντήσεις, να γιάνεις, κι αν και κανείς δεν νογά.
Στη μονανξιά σου μέσα γεννιούνται τόσες επιθυμίες, τόσες πικρές σκέψεις που αρχίζεις να φοβάσαι τον ίδιο σου τον εαυτό.
Και θέλεις την αγνότητα τη παιδική να μη σε εγκαταλείψει.
Και γίνεσαι σκληρή ξεστομόντας τη δική σου αλήθεια νιώθοντας πως είσαι ειλικρινής.
Κι λίγος κόσμος γύρω δεν συμμερίζεται τη μοναξιά σου.
Δεν καταλαβαίνει τη μεγαλήτερη σου επιθυμία να είσαι μέρος του,
κι ας χρειαστεί συμβιβασμούς να κάνεις.
Γιατί θέλεις να σ αγαπούν και να σε αποδέχονται, κι ας μη συμφωνούν με ό,τι λες ή ότι κάνεις.
Γιατί θέλεις να σ αγαπούν όπως κι εσύ με μια αγάπη ασυμβίβαστη, αληθινή, που δεν φοβάται να σε πονέσει για να σε κάνει πιο δυνατή.

Κρυμμένες οι σκέψεις καθώς κοιτώ στον ουρανό.
Τα μάτια μου καταβροχθίζουν τις εικόνες,
ψάχνουν χαμένες μορφές να αντικρίσουν μέσα στα χρώματα.
Νιώθω να χάνομαι μέσα στο χρόνο , να γίνομαι κουκκίδα στο πουθενά.
Το φως του ήλιου με ζεσταίνει  και ξαναγίνομαι παιδί.
Γουστάρω τον παλιμπαιδισμό, με κάνει να αισθάνομαι ωραία.
Το ξέρω παιδί δεν ξαναγίνομαι, ο αλητάκος όμως μέσα μου υπάρχει.
Ποτέ δεν χάθηκε, ποτέ δεν έφυγε, πάντα ήταν εκεί.
Τα άσπρα μου μαλλιά, μου δίνουνε ευθύνες.
Τα νιάτα μπροστά μου απλώνονται και κλέβω στιγμές για μένα.
Σε τέσσερα ζευγάρια μάτια μοιράζομαι και σπέρνω βλαστάρια ανθεκτικά να κρατηθούν.
Να με θυμούνται!
Αχ και να ήμουνα μικρή με όσα τώρα ξέρω.
τα ίδια πάλι θά 'κανα με πιότερη σωφροσύνη.
Εκείνη τη μάνα, τη δικιά μου, πιότερο θ' αγαπούσα,
πιότερο θα τη φρόντιζα, πιότερο θα τη ζούσα, χατήρι δε θα χάλαγα κι ας μη συμφωνούσα.
Κι εκείνο το πατέρα μου θα τον διεκδικούσα.
Να μη μου λείπει τόσο πολύ, στιγμές σαν τον ζητούσα.
Τα  γεροντάκια τα έμορφα, σ' αυτά που δεν κολλούμε, λίγο χαρά πιότερο θα θελα να προσφέρω.
Είναι μεγάλη η μοναξιά στα χρόνια που βαραίνουν.
Η ψυχή, ποτέ δεν μεγαλώνει, μια ηλικία έχει μοναχά αυτή της εφηβείας.
Είναι γεμάτη, ζωντανή, γεμάτη ευφορία. Κι όλο τσιγκλά, κι όλο σε σπρώχνει.
Για τούτη δεν υπάρχουν όρια, μονάχα πίστη.

Μέσα στα μάτια σου κρύφτηκα.
Σου μιλούσα και δεν άκουγες παρά μόνο λέξεις.
Αυτό που ήθελα να σου πω δεν άφησες να το τελειώσω.
Με έκρινες.
Άφησες την άγνοια να σου μαυρίσει τη καρδιά κι εγώ θαρρείς πως είμαι ο φταίχτης.
Κρίμα.
Ποτέ δε ζήτησα να ακουστώ.
Κάνεις όμως μια συζήτηση χωρίς να αφουγκράζεσαι τις γνώμες όλων.
Δεν είναι εύκολο να ακούς.
Είναι όμως εύκολο να κρίνεις.
Λάθος κρίσεις.
Πονάει όταν το κάνεις αυτό και δεν το βλέπεις.
Τα δεκανίκια της ζωής σου είναι σάπια.
Ακούς μονάχα αυτά που θες, για τον εγωισμό σου να καλύψεις.
Ζητάς να φτιάξει η κοινωνία γύρω σου αλλά τον εαυτό μην αλλάξεις.
Όλοι σου φταίνε γιατί και αυτοί με τη σειρά τους όμοια πράττουν.
Και τους κατηγορείς.
Σωστά νομίζοντας πως κάνεις.
Ο Καιάδας γύρω σου είναι,
στον έχουν ετοιμάσει,
αυτοί που την εξουσία στα χέρια τους κρατούν.
Δεν θέλουν γέρους, θέλουν γερούς,
για νά 'ναι σκλάβοι στο ζυγό κι αυτοί να απολαμβάνουν.
Κρυμμένοι φασίστες,
αυτοί η άρεια φυλή και μεις οι δούλοι.
Ευγενείς του κώλου.
Αριστοκράτης ευγενής
θα πει να έχεις καλοσύνη στην ψυχή, όχι στη τσέπη.
Τον πόνο να γιατρεύεις, να  μη τον προκαλείς.
Να κρατείς ισορροπίες, για το δικό σου το καλό, μέσα απ' του άλλου.
Η δυστυχία φέρνει μίσος,
φέρνει κακία,
φέρνει θυμό.
Η εκδίκηση και η συμφορά αργά ή γρήγορα την πόρτα θα χτυπήσει.
Κι αν είσαι μέσα θα χαθείς.
Και θα 'σαι μέσα,
δεν θα το σκεφτείς.
Το κακό πάντα χαλαρό σε βρίσκει.

ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΜΙΑ ΤΡΥΠΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Χτυπάει ο κώδων
χτυπούν τα τέλεια
όλα εις την εντέλεια
και ο φόβος πανικός.
Χτυπούν καμπάνες
γραφές αράδες
κρυμμένα λόγια
καυτά σεντόνια.
Εραστές της δεκάρας
εγωιστές της φαμφάρας
ποιανού το δίκιο
θα περάσει εδώ?
Χαμένοι κόποι
λάθος οι τρόποι
σκοινί τραβώ
ποιος θα πέσει?
θα δω!!!!!!!!!

Πάνε τόσα χρόνια που είσαι δίπλα μου.
Η μέρα ξυπνά και τα χείλη σου με καλημερίζουν.
Το χαμόγελο σε αναζητά καλημέρα να σου πει
και το μαξιλάρι καλύπτει το κενό της ζεστασιάς σου.
Αναγκαίο κακό της δουλειάς ο χωρισμός.
Το κάλεσμα στη μέρα ανάσα γλυκιά.
Το καλωσόρισμα αγαλλίαση στο στήθος.
Φωνούλες ζωηρές ηχούν κι αγκαλιές ανοίγουν
για να σου πουν πως η αγάπη είναι εδώ.
Τα μάτια αλλάζουν βλέμματα κι είμαστε εμείς.
Μουσική, γέλια, παιχνίδια και νιάτα.
Πειράγματα σε γλώσσα αναιδή αλλά αποδεκτή.
Φαύλη αλλαγή σε πανικό, μορφασμούς, γκριμάτσες.
Διαιτητές στο γήπεδο πιασμένοι χέρι χέρι.
Στο λιμανάκι μας αποζητούμε της αγάπης τη γαλήνη
κι ξαναγεννημένοι αφηνόμαστε στο φως της μέρας

LAZY   9/1/2015




Κρεπάρισα μαλλί και βγήκα έξω.
Αδέσποτο σκυλί, χωρίς διέξοδο
Καλύπτω φάτσα με μπογιές.
Κάηκα με σένα και το μπες βγες.
Καθάρισα τα χνώτα με μια μέντα,
μα μόνο στο χαρτί έβγαλα κέντα.
Χαράμισα χρόνο για έρωτες και προσοχή,
χαράμισα ζωή δίχως ενοχή.
Μπήκα στο τούνελ της μοναξιάς
και μόνο στη σκέψη, δίχως ποτό, έδωσα λύση.
Γιατί είμαι σκληρός.
Παπάρια, αφρός.
Στριμώχτηκα και κλείστηκα
στον καπνό του τσιγάρου
ακόμη μια φορά φουγάρο.
Αλητεία και ξέσπασμα χωρίς αύριο.
Το τοπίο δεν άλλαξε καθόλου.
Τζάμπα συνθήματα, πουρές για μάσα.
Χώθηκα σε τενεκέ, για να βγω πάλι.
Ξεπλύθηκα στο δάκρυ τ' ουρανού
κι ενώθηκα στου κρότου το βρυχηθμό.
Σήκωσα ώμους. το στήθος γύμνωσα
και ρίχτηκα στον άνεμο.
Γιατί είμαι σκληρός.
Παπάρια, αφρός.

Στην πόρτα σου ξωκλήσι μου ανήμπορη ξαπλώνω,

τον Άγιο ονειρεύομαι θερμά να παρακαλώ.

Στον αύλιο το χώρο σου θεριά να προσκηνάνε,

γυναίκες να γλυκοκλαίουνε και κόρες να προσευχάντε.

Και ευλογιά από ζεστή ψυχή σε όλους να προσφέρετε,

απλόχερα να δίνεται στης θάλασσας τα γεράκια, 

και τα καντήλια σου άσβεστα να καιν για τις ψυχούλες.

Νύφες να καλοπαντρεύονται, τη δυστυχιά μη δούνε,

τα βρέφουδα τα όμορφα, καλά να ονοματίζουν

κι όλοι πιστοί σου ταπεινοί να σε ευχαριστούνε.

Λυράρηδες και τραγουδιστές να χαίρουνται, να υμνούνε,

λεβεντονιές, λεβεντονιοί στις πλάκες να βροντάνε

τα κούτσικα να στέκονται και να χειροκροτάνε..............

Κι αν ο ίδιος χαθώ,

σε τόσο μικρή ζωή αν βρεθώ,

στα στήθη σου το μάγουλο θ' αγγίξω,

εκεί θ' αναπαυθώ,

εκεί θα ξαναγεννηθώ,

εκεί αιώνια θα ζήσω.

Με της καρδιάς το χτύπο θα ανακουφιστώ,

την ταραγμένη μου ψυχή θα ηρεμήσω,

το τρομαγμένο μου μυαλό πάλι θα το κουρδίσω.

Τι κι αν ο ίδιος προκαλώ,

κι αν μόνο μια στιγμή την κεφαλή στο στήθος ακουμπήσω,

τόση θε νά 'ναι η ζωή που θα 'θελα να ζήσω.

Μάνα, γυναίκα, σύντροφος, αγάπη αληθινή............

Ως ευεργέτης και μάλιστα γιατρός,
απαλύνει τους ανθρώπους από τις αρρώστιες και τους πόνους,
ο θάνατος, αυτός.
Μη κλαις και μη λυπάσαι εσύ που μένεις πίσω, να θυμάσαι.
Τα τόσα γέλια, τα τόσα καλά, το καθάριο βλέμμα,
το θάρρος στο πλάι σου να μένει στα στεγνά.
Άνοιξε βλέμμα και ψυχή
και στις καρδιάς τα φύλλα κέντημα εναπόθεσε το όναμά του,
που δε θα ξεχαστεί ποτέ ωσότου
ο ως ευεργέτης και γιατρός βοηθό του θα σε κάμει.................. 

Η ΜΥΤΗ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟ ΛΑΙΜΟ.

Σου ρίχνω βλέμματα και σε περιεργάζομαι.
Μου κάνεις μια νότα αληθινή και μια κρυμμένη.
Δεν θέλω είδηση να πάρεις ότι σε μελετώ.
Μ' αρέσει το παιχνίδι που μου παίζεις.
Συμμετέχω συνάμα κι απαντώ στα "ερωτήματα" που θέτεις.
Δεν ξέρεις όμως το παιχνίδι που παίζω εγώ
για να σε μάθω.
Θυμίζουμε γάτα ποντικό και δείχνεις να σ' αρέσει.
Κρύβομαι καλά μου "λες" σαν μισοκλείνεις τα βλέφαρά σου.
Χαρά μου στην αναρώτηση να ζεις, τραντάζονται τα νερά μου.
Πατώ σταθερά και γεμίζω γνώση από τα λόγια τα πετούμενα των άλλων.
Μα δε το ξέρεις τούτο να! κι έχω το πάνω χέρι.
Θα 'θελα όμως και εσύ κάτι κρυμμένο νά 'χεις.
Των παιχνιδιών την ταραχή να δίνεις και να παίρνεις.
Μου ρίχνεις ατάκες ξαφνικές, στον ύπνο να με πιάσεις
τα καταφέρνεις κι απορώ ως που θέλεις να φτάσεις.
Και τώρα να μια σκέψη αληθινή και όμορφη σε καλύπτει
απ' της ζωής μου τη πτυχή.
Δεν ξεπερνάς το πάθος μου, τον πόθο, την ανάσα μου.
Αυτό που με κάνει να γελώ κι ευφραίνει την ψυχή μου.
Καλό το παιχνίδι που ζητώ μα πίσω σε αφήνω.
Τώρα πάω αλλού, μα πίσω θα γυρίσω
να ξαναρχίσω να κλωτσώ και να σε σιγοψήνω.

ΑΛΛΑΞΕΣ

Σε μια καρέκλα οκταώρου
μιλάς συνέχεια, συναναστρέφεσαι,
με ίντριγκες τρέφεσαι.

Σηκώνεσαι κάθεσαι κι ανακυκλώνεσαι
ξεσπάς τα νεύρα σου, καταναλώνεσαι

Υποστηρίζεις κι υποστηρίζεσαι
τους άλλους ρίχνεις
μπορείς και κρύβεσαι.

Το παίζεις γλυκιά κι αθόρυβη
μα σα γυρίσεις αλλάζεις πρόσωπο

Φοράς στα χέρια καλό φιδόδερμα
και με το στόμα σου γλείφης πρωί απόγευμα

Σε εμπιστεύονται κι ο τάφος άνοιξε
ψέματα έβγαλε θέματα έθεσε
ωρίμασε το φρούτο

κι όμως

Υποστηρίζεις κι υποστηρίζεσαι
τους άλλους ρίχνεις
μπορείς και κρύβεσαι. 

ΑΧ!

Αχ και να 'μουνα στον ουρανό εκεί για να πετούσα, 
στα χρώματα τα φωτεινά την πλάση να θωρούσα.
Μαζί με των πουλιών τη λεφτεριά αγάπη να σκορπούσα
κι αυτά που έχω στην καρδιά με όλους να μοιραστώ.
Δε θα βαρεθώ!

ΠΡΟΕΣΠΕΡΑ

Στο πρώτο φως του ήλιου είδα τη μέρα,
μύρισα τ' άρωμά της , την άκουσα να ξυπνά.
Η πρωινή η αύρα μου χάιδεψε το μάγουλα κι ένιωσα την καρδιά μου με υγεία να χτυπά.
Έβαλα μια κούπα με καφέ και κάθισα στο περβάζι,
άπλωσα τα πόδια στις πλάκες της αυλής, ακούμπησα πίσω τη πλάτη,
μα τι ραχάτι!
Δυνάμωσα, πληρώθηκα προκαταβολικά για τη δούλεψη της μέρας.
Και είμαι εδώ!
Η ζέστη σου ήλιε μου με λούζει και μου καθαρίζει τη ψυχή.
Στων πρώτων ωρών της μέρας τη γαλήνη που μόνο η φύση τις θωρεί,
μέσα στου μυαλού την ηρεμία, περνούν οι σκέψεις ελαφρά.
χαράζουν το χάρτης της πορείας μου στη μέρα και ένα συναίσθημα γεννά.
Πληρότητα να το πεις; ίσως και νά 'ναι.
Μα ποιος ασχολείται με αυτά;
Μια μουσική οδηγεί τα βήματά μου κι αρχίζει το παιχνίδι να χει ζωή..............

ΑΝΕΙΠΩΤΑ

Στης χάρης το ανάβρασμα νεανική καρδιά,
φλέγεσαι στα απόρθητα το άγγιγμα να βάλεις.
Την άδεια δε σου 'δωσαν και φλόγισε ο νους.
Στης νύχτας τα καμώματα η μέρα δίνει παίρνει
και του μυαλού το αχαλίνωτο το δρόμο του θα βρει.
Στων ποιητών το βούλευμα παρκάρεις δική σου γλώσσα
κι εναποθέτεις τα όνειρα αληθινά να βγουν.
Χαρμόσυνα γυρίσματα στου έρωτα τα βέλη,
του πόθου σου τ' αναβλύσματα  μες τη πηγή να βρεις.
Με των χεριών σου τ' άγγιγμα και των ματιών το χάδι
στον ουρανό πετάχτηκες νερό να πας να πιείς.