ΑΚΤΗ

Σπασμένα κατάρτια ξεχωρίζουν απ΄την όχθη,
σπασμένες ζωές ξεψυχούν στ΄ακρογιάλι,
συχνάζουν αηδόνια στ΄αλμυρίκια;
Πως να γλεντήσουν στις χαρές,
και πως ν΄αντέξουν τις φθορές του χρόνου,
δυο μάτια που θωρούν από μακριά;
Ξενύχτηδες αδειάζουν μπουκάλια
εκεί που άλλοι αποθυμούν ζωής στολίδια,
στις άμμου τα κοχύλια ακούς ιστορίες παλιές.
Πας, μια φωτιά και μια κιθάρα
μια ψάθα, δυο φιλιά και λίγα άστρα.
Μια  αγκαλιά με δάκρυα ποτισμένη.
Τι απομένει;
Τρεξίματα, αναμαλιάσματα
άτσαλο άρπαγμα, γεμάτο πόθο.
Της μοναξιάς το μονοπάτι
άδειο κρεβάτι
κι ο αναστεναγμός βαθύς πολύμορφος.
Τι απομένει;
Στιγμή χαμένη στο απέραντο γαλάζιο ψάχνω.

ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΩ ΤΩΝ 15

Μπήκα σε ένα δάσος με νεανικές ψυχές,
παρθένο και ανάκατο,
ψάχνω να βρω μια άκρη.
Κουβάρι μπερδεμένο με λάθος αρχές, με λάθος σκέψεις.
Όλα κοινά, οι ρίζες άγνωστα αναπτυγμένες.
Νέος καιρός, το χάσμα των γεννεών εδώ βρίσκει βάση.
Τα πάντα θέλουν εξήγηση και αποκατάσταση, αλλιώς παραμεθοριοποιούνται.
Δεν υπάρχει η γνώση της οντώτητας
δεν υπάρχει η γνώση του αυτοσεβασμού
δεν υπάρχει η γνώση των ορίων του δικαιώματος και της υποχρέωσης.
Η έννοια της ανθρώπινης σχέσης ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα λάθος βαλμένη.
Τα πάντα μας ανήκουν αν μας δωθούν με χρόνο αόριστο.
Αποδοχή λαθών καμία.
Ο αποδιωπομπαίος τράγος σημαία πελώρια
φτερούγες μητέρας που προστατεύουν τον εαυτό απο τον εαυτό.
Ο φόβος της αλήθειας ερημιά ζωής
σταχτύ τοπίο τα οράματα και τα θέλω.
ΤΡΟΜΟ στα μάτια μου αντίκρυσα.
Αναρωτιέμαι πως το μπέρδεμα τη λύση του θα έβρει
και ηρεμία και γαλήνη θα αναπηδήσει μέσα απο τις πληγές

ΑΛΆΦΡΩΜΑ

Στην πόλη που μεγάλωσα και θέριεψε η ζωή μου,
αστράφτουν τ΄ άσπρα και φεγγοβολούν στον ήλιο,
της θάλασσας το γαλανό σου μιλά για τη γαλήνη,
ακόμα κι αν τ' ασπράδια της χαλάνε τ' όραμα σου,
και βγαίνεις στο λιμενοβραχίονα στου λιμανιού την άκρη
και αλαλάζεις δυνατά και βγάζεις τα σωθικά σου.
Κανείς δεν θέλει να σου πει,
κανείς να σε ταράξει,
και αν δεν ξέρει τι περνάς απλώς δε σε κοιτάζει,
ξωπίσω σου παραμιλά, χασκογελά, πομπεύει,
μα όταν έρθει η σειρά κατανοεί και κλαίει.
Σαν περπατάς στον άνεμο τον κρύο το χειμώνα
στης πατατούκας τον γιακά κρύβεσαι και ζεσταίνεις.
Στο δρόμο σαν κλωθογυρνάς χωρίς δουλειά και χάσκεις
όλο και κάποιον απαντάς την ώρα σου να χάσεις
η καλήμερα και το γεια θεού ευχές τις δίνεις
και συμπονά και ευτυχείς το χέρι σου να δίνεις.
Τις αναμνήσεις προσκηνάς και τίποτα δε θες ν' αλλάξεις
μα έχει ο καιρός γυρίσματα κι οι φίλοι σε ξεχνάνε
αλλάζουνε τα πρόσωπα και τα μπετά πενθάνε.
Σαν τις ρίζες σου ξεριζώσεις για καλά επιστροφή δεν έχει
λυπάσαι κι ο πόνος ξεχυλά μα πίσω δε γυρνάνε
σιγά σιγά τα χρωματα αρχίζουν και ξεθωριάζουν
μα η καρδιά τα σωθικά το πόνο δε ξεχνάνε.
Και σαν χαθούν τα γονικά και στο θεούλη πάνε
μονάχος μένεις εκεί να και οι τοίχοι σε κοιτάνε
και πάνω τους βλέπεις τις μορφές να σου χαμογελάνε
κι όλα ξανά γίνονται όλα όπως πριν, τα γονικά μιλάνε
μα έχει ο καιρός γυρίσματα και οι μορφές αλλάζουν
και χάνεις τα τοιχώματα και οι μορφές πενθάνε
πενθεί και η καρδούλα σου το στόμα δε μιλάει
να μη πονέσουν οι καρδιές ως η δική πονάει

Κράτησε το βλέμα μου το απέραντο γαλάζιο
και συ στολίδι καταμεσής στέκης κι αγνάντι κάνεις
μοιάζεις αψύχο σώμα, μέταλλο μα τη ζωή αναπνέεις
στο μάτι όποιου σε θωρρεί και φαντασία έχει.
Κορμί στητό και ζωηρό εξάπτει ονειροπόλους
και χαίτη ασήμι καθαρό στην ιστορία μέρος έχει λάβει
δίνει εντύπωση βικτωριανή για τα παιδιά αρμοσμένη
χάδια αμέτρητα έχει γευτεί άθελα δοσμένα απ' τον καθένα
κι ερωτευμένων πόθους, μυστικά κρυφακουσμένα ξέρει
κι έχει στιρήξει ανθρώπους πληγωμένους
κι αλάτι δακρύων έσμιξε μ' εκείνο του πελάγου
και γέλια χάρηκε πολλά και λόγια, υποσχέσεις
κι αλήθειες και ψέματα
και νοσταλγίες και θύμησες
και ταξίδια έκανε νοητά με λόγια του αέρα.
Πίστεψε τη φαντασία αν μπορεις και χαίρου ότι παίρνεις.....................

Αλεξάνδρα – Αλεξάνδρα που  ‘χεις κόψει τα μαλλιά

Μ’ έχεις κάνει άλλο άνδρα δε μου άφησες  μιλιά

Με το λάγνο σου το βλέμμα τις εικόνες όλες φθείρεις

τη ζωή μου κάνεις ψέμα  στον γκρεμό με παρασύρεις

Αλεξάνδρα – Αλεξάνδρα  γάργαρο νερό και ήλιος

Θάλασσας υγρή πνοή κι απαλό αγέρα χάδι

Να  ‘ρθω στην αγκάλη σου τούτο εδώ το βράδυ

Με τη φλόγα σου να ανάψεις τη φωτιά μες το σκοτάδι

Αλεξάνδρα – Αλεξάνδρα άπιαστο όνειρο για άνδρα

Ξωτικά σε τριγυρίζουν κι άγγελοι μόνο σ’ αγγίζουν

Μα στο λέω να το ξέρεις στο μυαλό μου βάζω στόχο

Στην αγκάλη μου μια μέρα να  σφιχτοκρατώ τον πόθο

Χθες πήγα για ψάρεμα.
Όχι μακριά, κοντά θα το λεγα.
Ο ήλιος, ήτανε νωρίς, και μου έκαιγε το πρόσωπο μέχρι που άρχισε να γέρνει.
Οι εναλλαγές στο χρώμα του ουρανού ήταν το κάτι άλλο και ο αντικατοπτρισμός στη θάλασσα σε γοήτευε καθώς τα σύννεφα περνούσαν και έδιναν μια το φως του ήλιου και μια το θάμπος τους. Μπλε!!!!!!!!!!!!!! τι όμορφο χρώμα.
Μαζί με το κυματισμό, σου χαρίζει απέραντη γαλήνη ειδικά όταν ο απόηχος της πόλης απλά υπάρχει.
Και έρχεται το λιόγερμα και ο ουρανός αλλού γαλάζιος είναι , αλλού είναι τιρκουάζ και αλλού παίζει με το κόκκινο και το κίτρινο και φτιάχνει σχήματα περίεργα.
Τέλειος ζωγράφος ο θεός!!!!!!!!!!!!!
Και όλα αρχίζουν να χάνονται και πάλι μια άλλη απόχρωση του μπλε, πιο σκούρα τούτη την ώρα, άλλη στη θάλασσα και άλλη στον ουρανό.
Το λυκόφως να σου παίρνει το φως από τα μάτια σου, λες και κοίταζες ατέλειωτες ώρες τον ήλιο.
Και έρχεται το φως του δήμου αυτή τη φορά να ισορροπήσει λίγο την όραση, να μπορέσει να δει το θαύμα της φύσης με άλλο χρώμα τον ουρανό και άλλο τη θάλασσα, ακόμα πιο σκούρα. Και τα βουνά να διαγράφονται απέναντι και τα φώτα της πόλης να σου τονίζουν ότι ζεις. Τα άστρα του ουρανού να σου δείχνουν τη θέση τους, και εσύ να προσπαθείς να νικήσεις την ανταύγεια από το φως των ανθρώπων, και να τα γνωρίσεις να τα δεις!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Και..........................

Στα λόγια ποτέ δεν τα κατάφερνα.
Είναι ασύνδετα οι εικόνες του μυαλού μου και το τώρα.
Κατανοώ μα τρέχω λες και ο χρόνος δεν θα φτάσει.
Υπάρχουν κενά που πρέπει να καλύψω.