Η ΜΥΤΗ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟ ΛΑΙΜΟ.

Σου ρίχνω βλέμματα και σε περιεργάζομαι.
Μου κάνεις μια νότα αληθινή και μια κρυμμένη.
Δεν θέλω είδηση να πάρεις ότι σε μελετώ.
Μ' αρέσει το παιχνίδι που μου παίζεις.
Συμμετέχω συνάμα κι απαντώ στα "ερωτήματα" που θέτεις.
Δεν ξέρεις όμως το παιχνίδι που παίζω εγώ
για να σε μάθω.
Θυμίζουμε γάτα ποντικό και δείχνεις να σ' αρέσει.
Κρύβομαι καλά μου "λες" σαν μισοκλείνεις τα βλέφαρά σου.
Χαρά μου στην αναρώτηση να ζεις, τραντάζονται τα νερά μου.
Πατώ σταθερά και γεμίζω γνώση από τα λόγια τα πετούμενα των άλλων.
Μα δε το ξέρεις τούτο να! κι έχω το πάνω χέρι.
Θα 'θελα όμως και εσύ κάτι κρυμμένο νά 'χεις.
Των παιχνιδιών την ταραχή να δίνεις και να παίρνεις.
Μου ρίχνεις ατάκες ξαφνικές, στον ύπνο να με πιάσεις
τα καταφέρνεις κι απορώ ως που θέλεις να φτάσεις.
Και τώρα να μια σκέψη αληθινή και όμορφη σε καλύπτει
απ' της ζωής μου τη πτυχή.
Δεν ξεπερνάς το πάθος μου, τον πόθο, την ανάσα μου.
Αυτό που με κάνει να γελώ κι ευφραίνει την ψυχή μου.
Καλό το παιχνίδι που ζητώ μα πίσω σε αφήνω.
Τώρα πάω αλλού, μα πίσω θα γυρίσω
να ξαναρχίσω να κλωτσώ και να σε σιγοψήνω.

ΑΛΛΑΞΕΣ

Σε μια καρέκλα οκταώρου
μιλάς συνέχεια, συναναστρέφεσαι,
με ίντριγκες τρέφεσαι.

Σηκώνεσαι κάθεσαι κι ανακυκλώνεσαι
ξεσπάς τα νεύρα σου, καταναλώνεσαι

Υποστηρίζεις κι υποστηρίζεσαι
τους άλλους ρίχνεις
μπορείς και κρύβεσαι.

Το παίζεις γλυκιά κι αθόρυβη
μα σα γυρίσεις αλλάζεις πρόσωπο

Φοράς στα χέρια καλό φιδόδερμα
και με το στόμα σου γλείφης πρωί απόγευμα

Σε εμπιστεύονται κι ο τάφος άνοιξε
ψέματα έβγαλε θέματα έθεσε
ωρίμασε το φρούτο

κι όμως

Υποστηρίζεις κι υποστηρίζεσαι
τους άλλους ρίχνεις
μπορείς και κρύβεσαι. 

ΑΧ!

Αχ και να 'μουνα στον ουρανό εκεί για να πετούσα, 
στα χρώματα τα φωτεινά την πλάση να θωρούσα.
Μαζί με των πουλιών τη λεφτεριά αγάπη να σκορπούσα
κι αυτά που έχω στην καρδιά με όλους να μοιραστώ.
Δε θα βαρεθώ!

ΠΡΟΕΣΠΕΡΑ

Στο πρώτο φως του ήλιου είδα τη μέρα,
μύρισα τ' άρωμά της , την άκουσα να ξυπνά.
Η πρωινή η αύρα μου χάιδεψε το μάγουλα κι ένιωσα την καρδιά μου με υγεία να χτυπά.
Έβαλα μια κούπα με καφέ και κάθισα στο περβάζι,
άπλωσα τα πόδια στις πλάκες της αυλής, ακούμπησα πίσω τη πλάτη,
μα τι ραχάτι!
Δυνάμωσα, πληρώθηκα προκαταβολικά για τη δούλεψη της μέρας.
Και είμαι εδώ!
Η ζέστη σου ήλιε μου με λούζει και μου καθαρίζει τη ψυχή.
Στων πρώτων ωρών της μέρας τη γαλήνη που μόνο η φύση τις θωρεί,
μέσα στου μυαλού την ηρεμία, περνούν οι σκέψεις ελαφρά.
χαράζουν το χάρτης της πορείας μου στη μέρα και ένα συναίσθημα γεννά.
Πληρότητα να το πεις; ίσως και νά 'ναι.
Μα ποιος ασχολείται με αυτά;
Μια μουσική οδηγεί τα βήματά μου κι αρχίζει το παιχνίδι να χει ζωή..............

ΑΝΕΙΠΩΤΑ

Στης χάρης το ανάβρασμα νεανική καρδιά,
φλέγεσαι στα απόρθητα το άγγιγμα να βάλεις.
Την άδεια δε σου 'δωσαν και φλόγισε ο νους.
Στης νύχτας τα καμώματα η μέρα δίνει παίρνει
και του μυαλού το αχαλίνωτο το δρόμο του θα βρει.
Στων ποιητών το βούλευμα παρκάρεις δική σου γλώσσα
κι εναποθέτεις τα όνειρα αληθινά να βγουν.
Χαρμόσυνα γυρίσματα στου έρωτα τα βέλη,
του πόθου σου τ' αναβλύσματα  μες τη πηγή να βρεις.
Με των χεριών σου τ' άγγιγμα και των ματιών το χάδι
στον ουρανό πετάχτηκες νερό να πας να πιείς.

ΑΘΛΙΕ ΚΟΣΜΕ Σ' ΑΓΑΠΩ

Στο μπλε βελούδο της νύχτας εναπόθεσαν τα μάτια μου τη σκέψη.
Στων αστεριών το φέγγος είδα εικόνες να περνούν σαν κομήτες.
Χαμογέλα σε παρακαλώ, πιο ευχάριστο θέαμα δεν θα κοιτάξω.
Στο μπλε βελούδο της νυχτιάς όλα είναι μοναδικά.
Ήχοι διάφοροι, τραγούδια μοναδικά της φύσης.
Κάποιοι έχουν έμπνευση και εμπνέουν και μας.
Βάλε τα καλά σου, τα λευκά, τα αέρινα και χόρεψε στη γη σαν δε πατάς.
Είσαι η μούσα της ψυχής μου που μ' αγκαλιάζει τόσο εύκολα
χωρίς να νοιάζεται για τίποτα, μόνο να μου δίνει.
Να μου δίνει αέρινη γεύση δύναμης, να χορεύω σ' αυτή τη γη,
μια ζωή που άλλοι χαράζουν αλλά εγώ την περπατώ με τον δικό μου τρόπο.
Να μου δείχνει το πρόσωπο με το δάκτυλο και να μη νιώθω ντροπή.
Να με σκοτώνει με τερτίπια φτηνά, να μου δίνει πίσω τη ζωή με ένα φιλί.
Στο μπλε βελούδο της νυχτιάς γεμίζει με φως η ζωή.
Χαράζει μέρα νέα, καινούργια.
Καινούργια βήματα, καινούργια χειροπιασίματα, καινούργιες αγκαλιές.
Νέα βήματα, νέες εικόνες, νέες αισθήσεις και αισθήματα, νέοι πόθοι.
Πιο ειλικρινά, πιο αληθινά, πιο ζεστά να μοιραστείς και να μοιράσεις.
Κόσμε είσαι άθλιος μα Σ' ΑΓΑΠΩ.
Όμορφε ΘΕΕ μου σε προσκυνώ για ευχαριστώ, στο δώρο της ζωής.

ΩΡΕΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Πόση μοναξιά θεέ μου, πόση μοναξιά
τόσος κόσμος τόσες σκέψεις  κι ούτε μια λαλιά
τι να κάνω τόσους φίλους όταν δε μπορώ τα ματάκια τους να βλέπω και να τ' αγαπώ;